Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nizina Walichnowska. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą nizina Walichnowska. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 13 października 2015

Oto nasza Piękna Droga!

Jakiś czas temu pochwaliliśmy się Wam z naszego małego sukcesu. Mając na koncie sporo - ale wciąż za mało! - przejechanych, przepedałowanych i przechodzonych kilometrów poczuliśmy się lekko predestynowani do tego, aby wziąć udział w konkursie „Piękne Drogi” i zaproponować swoją samochodową trasę, która z pewnością zaspokoi oczekiwania małych i dużych podróżników. Postawiliśmy na szlak Tczew - Kwidzyn, pełen zaskakujących... hmm... zwrotów akcji. I choć nie udało się wygrać drona, to zrobiło nam się bardzo miło, gdy nasza trasa została wyróżniona.

Więcej informacji o konkursie pod patronatem Mazdy (który cały czas trwa, a na obecnym etapie drona może wygrać każdy z głosujących!) znajdziecie TUTAJ, a poniżej przedstawiamy pełen opis zaproponowanej trasy. Przejedziecie się? ;)

Brzegi królowej polskich rzek są niezwykle urozmaicone. W jednym miejscu nadwiślańska skarpa wznosi się kilkadziesiąt metrów w górę, by po chwili karkołomnym zjazdem opaść w dół, tuż nad sam brzeg rzeki. Wybierając naszą trasę staraliśmy się pokazać tę różnorodność.

Jazdę rozpoczynamy przy Moście Tczewskim. Ta zabytkowa przeprawa - najstarsze przęsła pochodzą z połowy XIX w. - gdy powstawała była najdłuższym mostem ówczesnej Europy. Przed sobą widzimy panoramę tczewskiej starówki. Tutaj kończy się wysoki brzeg Wisły, a za kilka kilometrów zaczynają się płaskie jak stół Żuławy Gdańskie (Steblewskie).


Z Tczewa - przecinając drogę krajową nr 22 - jedziemy drogą powiatową nr 2810G w kierunku Gorzędzieja. Wspinamy się w górę na 40-metrową skarpę, na której stoi niewielki gotycki kościółek. To sanktuarium św. Wojciecha. Ze szczytu skarpy roztacza się oszałamiający widok na szeroko rozlaną Wisłę i Żuławy. Przy dobrej pogodzie gołym okiem możemy zobaczyć w oddali zamek w Malborku! 


Wracamy na wspomnianą drogę powiatową i jedziemy do miejscowości Rybaki. Nie musimy jechać szybko. Co więcej, nie powinniśmy! Po lewej stronie cały czas widzimy największą polską rzekę. Warto się nie śpieszyć. Rybaki to wrota Niziny Walichnowskiej, nazywanej czasami małymi Żuławami, bo podobnie, jak one, kraina ta została przed wiekami wyrwana Wiśle. Na żyznych terenach gospodarzyli m. in. mennonici, pozostawiając po sobie liczne kanały - nawadniające i odprowadzające nadmiar wody z niziny - oraz pozostałości po niewielkich cmentarzach. W Rybakach podziwiamy śluzę z metalowymi wrotami w wale przeciwpowodziowym z końca XIX w. oraz stację pomp „Nadzieja”. Jej maszyneria działa niezmiennie od wieku! 


Kierujemy się dalej na południe, jadąc drogą wyłożoną płytami na zboczu wału przeciwpowodziowego. Dojeżdżamy do Międzyłęża (znajdziemy tutaj resztki starego cmentarza z charakterystycznymi dla mennonitów stellami), a następnie do Małych Walichnów. Po drodze mijamy typowo rolniczy krajobraz. Jest końcówka żniw. Mijamy kombajny i traktory. Po polu powoli przechadzają się bociany, a nad rolniczymi maszynami unoszą się stada...mew. Krowy, jak gdyby nigdy nic, powoli mielą w pyskach paszę.


Z Międzyłęża przez Wielki Garc dojeżdżamy do Rudna i drogi krajowej nr 91. Jadąc na południe w kierunku Gniewa po lewej stronie z wysoczyzny mamy widok na Nizinę Walichnowską, a po prawej na farmę wiatrową. Jeszcze tylko kilka kilometrów i już jesteśmy w Gniewie. Nieduże miasteczko kusi turystów starówką, kościołem św. Mikołaja, gdzie od kilku lat archeolodzy co roku przekopują krypty w celu poznania zwyczajów pogrzebowych dawnych mieszkańców, a przede wszystkim zamkiem krzyżackim. Była to pierwsza twierdza zakonu po tej stronie Wisły, nic więc w tym dziwnego, że jej potęga imponuje i dzisiaj. 


Wyjeżdżając z miasteczka krajową „jedynką”, za mostem na Wierzycy, znajduje się parking z punktem widokowym na panoramę Gniewa. Warto tutaj stanąć na kilka minut. W Nicponi z DK91 skręcamy w lewo w drogę powiatową nr 2823G. Pagórkowaty teren za wsią Tymawa podobno sam król Jan III Sobieski, starosta gniewski, zwykł nazywać Alpami Tymawskimi. Tymczasem my znowu... zjeżdżamy w dół, na Nizinę Opaleńską. Choć mijamy Betlejem, Rzym i Trzy Króle to oczywiście nadal jesteśmy w Polsce. 



W Aplinkach skręcamy na drogę krajową nr 90. Trakt prowadzi na nowy most przez Wisłę, a to kolejna okazja na piękne widoki z wiślanymi łachami pełnymi ptactwa na czele. W oddali widać już zabudowę Kwidzyna. Im szybciej się zbliżamy, tym bardziej w naszych oczach rośnie bryła unikatowego kompleksu zamkowo - katedralnego. Do miasta wjeżdżamy drogą krajową nr 55. Zakończenie wycieczki przy krypcie z grobami trzech wielkich mistrzów krzyżackich jest jej idealnym zwieńczeniem. 


piątek, 19 września 2014

Ze śmiercią im do twarzy

- Zabieram cię na pokaz mody - zaskoczenie, które pojawiło się na twarzy Emi po tym oświadczeniu, było warte stworzenia mema z typu „WTF?!”

- Mediolan, Paryż, czy Londyn? Lagerfelda, Versace, czy Diora? Sukien ślubnych, wieczorowych, czy bielizny? - odparła po chwili konsternacji.

- Po pierwsze - do Gniewa. Po drugie - nikogo szczególnie znanego. Po trzecie - pokaz mody pogrzebowej... - kolejna mina Emi zwiastowała potężne rozczarowanie.

- Ale jak to? Zamieniamy się w hieny cmentarne? Przecież to zgniłe już będzie, o zapachu nie wspominając...

- Spokojnie spokojnie... Brudną robotę wykonali już za nas archeolodzy - sprostowałem. - Jedziemy na prezentację odtworzonych strojów, które znajdowano podczas wykopalisk w kościelnych kryptach i na cmentarzach, w tym w kościele w Gniewie. Będzie ciekawie - zapewniłem.

 
I było. Bo nie mogło inaczej, skoro całość przygotowała dr hab. Małgorzata Grupa, archeolog z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, uznana specjalistka od tkanin i ich konserwacji, która na naukowym koncie ma między innymi konserwację zabytków wydobytych w Katyniu, Charkowie i Miednoje. 
Odnajdywane w grobach kościołów Gniewa, Gdańska, Torunia, czy Łabiszyna bogate stroje zainspirowały archeologów oraz proboszcza kościoła św. Mikołaja w Gniewie, ks. Zbigniewa Rutkowskiego, do przygotowania spektaklu pt. „Moda w obliczu śmierci, czyli sen archeologa”. Zaprezentowano na nim wierne rekonstrukcje strojów pochodzących z wykopalisk. 
 

Szaty z Gniewa, wciąż dobrze zachowane, zostały wykonane z wysokiej jakości materiałów, co świadczy o zamożności dawnych mieszkańców miasta. W badaniach zebrano imponującą kolekcję próbek 800 rodzajów jedwabiu. Co ciekawe, żaden wzór się nie powtarza. Szaty były wykonywane w żywych kolorach, z dominacją żółci, brązów i fioletów. W kobiecych strojach natomiast przeważały koronki przy rękawach sukien oraz przyczepiane do nich kwiaty. Co ciekawe, odkryto też jedyną w Polsce sutannę z wełny. Znajdowane stroje pozwalają archeologom określić, do jakiej grupy społecznej należał dany zmarły.

 
 
 
 

Docenić należy wkład osób zaangażowanych w przygotowanie tego niezwykłego pokazu mody i wielkie brawa należą się nie tylko za dość kontrowersyjny sposób przybliżenia nam historii, ale również za ogromny wkład włożony w samodzielne odtworzenie wszystkich prezentowanych strojów! Byliśmy pod wrażeniem dokładności, z jaką każda z prezentowanych sztuk odzieży została przygotowana :)

Jeszcze kilka słów o samych wykopaliskach. W Gniewie odbywają się one od 2009 r., co lato. Zaczęto od poszukiwań krypty, w której miały być pochowane osoby spokrewnione z Radziwiłłami, potężnymi magnatami Rzeczpospolitej szlacheckiej. I choć nie udało się potwierdzić, że w podziemnym pomieszczeniu pod kaplicą św. Anny rzeczywiście spoczywają szczątki potomków wielkiego rodu, to archeolodzy co roku przyjeżdżają do Gniewa odkrywać tajemnice XIV-wiecznej świątyni i okalającego ją dawniej cmentarza. Co roku też są mocno zaskoczeni tym, co udaje im się odkryć.


W tym roku na przykład udało się potwierdzić, że odkryte w 2013 r. pod prezbiterium pozostałości drewnianego budynku to świątynia pogańska, którą przejęli i zaadaptowali na pierwszy gniewski kościółek cystersi z klasztoru w Oliwie. Przy pochówkach archeolodzy natrafiają na krzyżyki, medaliki, szkaplerze. Najczęściej są one znajdowane przy zmarłych, którzy spoczęli w murach świątyni. Taki zaszczyt spotykał wyłącznie najbogatszych i najbardziej poważanych wiernych. Ciekawe odkrycia przynoszą też wykopaliska na terenie cmentarza, który dawniej otaczał świątynię.
  

Powrót do domu minął nam wśród pięknych widoków, tak, właśnie tak - tych  nielubianych i szykanowanych wiatraków, których w ostatnim czasie pojawia się coraz więcej. Czasami i one potrafią wyglądać pięknie ;)